«Σὲ τὶ χρησιμεύει;»

Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ ὅτι πολλὰ σχόλια κλπ. περὶ τὸν 
Ἐλευθεροτεκτονισμό, ξεκινοῦν μὲ τὸ ἐρώτημα (καὶ ὄχι «ἐρωτηματικό»), «σὲ τὶ χρησιμεύει;» .
Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ πόσον ἔχει διεισδύσει ὁ προτεσταντισμὸς καὶ ἡ «φιλοσοφία» του στὴν σκέψη μας.
Ὁ ἀποχρῶν λόγος ἑνὸς πράγματος, εἶναι ἡ χρησιμότης του.
Ἂν αὔριον ἀποδειχθῇ ἡ μὴ ὕπαρξις τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς ἑβδομάδος πρέπει νὰ κατεδαφισθῇ ἡ Καπέλλα Σιξτίνα καὶ ἡ Ἁγία Σοφία...
«Λογικά», δὲν θὰ δικαιολογοῦν πλέον τὴν ὕπαρξή τους.
Ὅμως, ὅσον καὶ ἂν ἐνοχλῇ αὐτό, οἱ μόνοι ποὺ γνωρίζουν τὴν ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ «σὲ τὶ χρησιμεύει;», εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ -καλῶς ἢ κακῶς, προσφυῶς ἢ ἀνοήτως-, ἐδιάβηκαν τὴν μεγάλη πόρτα τῆς Στοᾶς.
Ἀκόμη καταλληλότεροι γιὰ τὴν ἀπάντησὶν αὐτή, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἐδιάβηκαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ τὴν διαβαίνουν πολλὰ τώρα χρόνια...

Sic transit...

«Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον...»

Ἴσως τὰ πάντα -εὐτελῶς- νὰ πωληθοῦν,

σὲ κάποιο γυφτοπάζαρο χύδην ἐρριμένα.

Ἴσως αἱ μνῆμαι -τελικῶς-  ν᾿ ἀκυρωθοῦν,

Μέσα σ᾿ ἐμβλήματα στὴν σύγχισιν χαμένα.

Ἴσως οἱ ἦχοι ἑνὸς ἄχορδου βιολιοῦ,

Μιᾶς παλιᾶς σφύρας οἱ μάταιοι οἱ κτῦποι,

Τὸ χαῦνον βλέμμα ἑνὸς κομμένου κεφαλιοῦ,

μιᾶς κούκλας νὰ μᾶς σέρνῃ μὲς τὴν λύπη.

Ἴσως αὐτὰ ποὺ κάποτ᾿ εἴχαμ᾿ ἀγαπήσει,

νὰ καταλήξουν τρόπαια βεβήλου μεταπράτου.

Φωνὲς βουβὲς -πιὰ- ποὺ μᾶς εἶχαν βαυκαλίσει,

Βγαλμένες ἀπ᾿ τὸν κόσμο τ᾿ ἀοράτου.

Ἀθῆναι. Βοτανικός. Γυφτοπάζαρον. Κυριακή, τῇ 7ῃ Φεβρουαρίου 2016 μ.Χ. ἤ, 6016 Ἔτους Φωτισμοῦ. 

«Τεσσαράκοντα ἔτη τεκτονικῆς προσφορᾶς»

Πλακέτα. Ἥμισυ εὐρῶον νόμισμα. ...«Ἀκατέβατα»!

Ἡ πατρὶς μου Ὕδρα δι᾿ ὀφθαλμοῦ ἑνὸς ἐλευθεροκονιάτου. (2)

Ὕδρα. Οἰκία Λαζάρου Κουντουριώτου. Ἔργον ἀγνώστου Ἰταλοῦ ἀρχιτέκτονος. 

Τέλη ιη΄ αἰῶνος. Σημερινὴ μουσειακὴ χρήσις.

Πρόσοψις εἰσόδου. Τρεῖς κίονες καὶ αὔλειον μωσαϊκὸν δάπεδον.

Ἡ πατρὶς μου Ὕδρα δι᾿ ὀφθαλμοῦ ἑνὸς ἐλευθεροκονιάτου.

Ὕδρα. Τοποθεσία Βλυχός.

Μονόκλιτον ἐξωκκλήσιον τοῦ Μάγνητος Ἁγίου, Μεγαλομάρτυρος καὶ ἱαματουργοῦ Χαραλάμπη, κεῖται τεθεμελιωμένον ἐπὶ ἀπορρῶγος βράχου.

Παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ναΐσκου κεῖται μικρὰ παραλία ἐστρωμένη δι᾿ ὑπερόχου πολυχρωμίας σκίρων, φιλοξενούσα εἰς ἀπόστασιν τεσσάρων μέτρων ἐκ τοῦ χειμερίου κύματος φρέαρ βαθύτατον, παρέχον παντὶ φιλοκόπῳ φρεάντλῃ γλυκύτατον (!!)  ὕδωρ.

Τὸ θεμέλιον τοῦ Δεβίρ ἐρείδεται κατὰ τὸ ἥμισυ ἐπὶ ἀκατεργάστου κεκονιαμένου δι᾿ ὑδρασβέστου λίθου εἰσδύοντος καὶ συναποτελοῦντος τὴν ναοδομήν, ὕπερθεν δ᾿ αὐτοῦ σχηματίζονται δύο τρίγωνα.

Εὐλαβεῖς καὶ φιλόκαλλοι χεῖρες πιστῶν ναοπόλων, ἀπὸ τῶν μέσων τοῦ ιη΄ αἰῶνος ὅτε ἠγέρθη ὁ ναός, τὸν «ἀσπρίζουν» ἐνιαυσίως καὶ πρὸ τῆς ι΄ Φεβρουαρίου, σεβόμεναι τὸ ἄγραφον ὁριοθέσιον τῆς ἐπιχρίσεως τοῦ βράχου καὶ μὴ ὑπερβαίνουσαι τοῦτο.

 
Ὁ Οἶκος:
Τὸν στερρὸν ὁπλίτην, καὶ Χριστοῦ στρατιώτην καὶ μέγαν ἐν Μάρτυσι, Χαραλάμπη τὸν πανένδοξον, συνελθόντες εὐφημήσωμεν· ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ καὶ τῆς ἀληθείας λαμπρῶς ἠγωνίσατο, καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανῶς ἀνεκήρυξε, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων κατήργησε, βασιλέα παρανομώτατον ἤλεγξε, καὶ τὴν κάραν ἐτμήθη, χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος· διὸ καὶ τὸν στέφανον εἴληφε παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου, καὶ συμπολίτης Ἀγγέλων ἐγένετο. Ὅθεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων, τούτου τὴν πάντιμον κάραν κατασπαζομένη, καὶ εὐφημίαις καταστέφουσα, καὶ πολλῶν δεινῶν καὶ νόσων ἀπαλλαττομένη, χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα.

Κάθισμα
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας, λύχνος ἄσβεστος τῆς οἰκουμένης, Ἀθλοφόρε ἀνεδείχθης Χαράλαμπες, καὶ ἀναλάμψας ἡλίου φαιδρότερον, τὴν τῶν εἰδώλων ἐλαύνεις σκοτόμαιναν, Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.